Dag 6 - Waitangi Day

Er werd gezegd dat het 20 min. lopen was vanaf de camping naar Waitangi, gelukkig kunnen wij ook kaartlezen en blijkt het 20 min. Met de auto te zijn. Dus alles in de camper en daar gaan we. Na een paar seconden zie ik in m’n achteruitkijkspiegel een oranje draad over de grond slepen, aaaaahhhh. We zijn de stekker vergeten uit het contact te halen. SH** met peren! Dit was geen goed begin van de ‘Waitangi Day’. Balen, balen en nog eens balen, de stekker was ook kapot. Lilian ziet dat het niet gelijk een ramp hoeft te zijn maar dat de camper ‘alleen maar’ de draden heeft losgetrokken. Kee, misschien komt het goed.

Met z’n allen in het monster en nog maar een poging wagen weg te rijden. De berg naar de ‘office’ waar we uit moeten, is geen kleintje. De weg naar boven gaat moeizaam en het monster schakelt uit zichzelf, dit is iets te hoog gegrepen en we gaan bijna met dezelfde vaart 3 á 4 km/u weer achteruit, naar beneden. Ik gooi de handrem erop en waag nog een poging, wederom gaat het te hard, ik rijd nog minder dan voetstaps, voordat het monster weer gaat schakelen. Na 3 keer ben ik boven met aardig wat adrenaline in m’n lichaam en een paar nerveuze mensen achterin. Maarja , ik heb het weer gered. Nu eindelijk dan op weg naar Waitangi.

De omgeving is weer prachtig, het weer is super, ik denk dat we de 30 graden hebben gehaald. Overigens blijkt het een van de betere zomers te zijn in jaren. Ze hebben een milde winter gehad en dus kon het niet uitblijven dat er een warme zomer aankwam. Alleen nu snakken ze wel naar wat water. Het meer voor Waitangi is prachtig blauw, we rijden over de brug, aan beide kanten waan je je in een paradijs, hier wil ik best blijven!

Nadat we de camper hebben geparkeerd wandelen we binnen. Het lijkt wel een museum, alles is in het kader van het verdrag van Waitangi. We besluiten een ‘experienced guided tour’ te doen, de populairste. De tour begint over een kwartier dus hebben we nog even tijd om rond te wandelen. Yessim hoort de muziekinstrumenten van een groep Maori entertainers in de andere kamer en wordt bang. Je ziet namelijk best veel plaatjes van de ‘Maori warrior’ en die ziet er niet zo lief uit, zeg maar. We vertellen hem dat het niet echt is en dat ze optreden, hij wil er niet goed aan een blijft heeeel dicht bij ons in de buurt.

In de hal hangt een portret van één van de drie Maori vrouwen die het verdrag mede hebben ondertekend. Het verbaasd mij enigszins, Maori vrouwen hebben geen stemrecht, feitelijk recht van spreken binnen hun cultuur, later hoor ik dat het aan de stam ligt of vrouwen wat te zeggen hebben of niet.

Will, onze Maori ‘Mr. Guide’ is gearriveerd en is erg vriendelijk. Hij vraagt een ieder uit de groep waar we vandaan komen en groet onze voorouders in het Maori [:mauwri]. Bij ons verteld hij iets extra’s nl. over Abel Tasman en zijn ‘Nieuw Zeeland’, “the fouder of our land” en groet tevens ook de voorouders van Tasman, leuk! Will geeft meteen aan dat het een pittig uurtje wordt met veel informatie. We lopen langzaam door de ‘bush’ en Will vertelt een hele hoop, echt niet allemaal te onthouden maar het was toen interessant, ECHT! Hij vertelt veel over de Polynesiërs die hier kwamen, de overeenkomsten met de Hawaiianen, Tonganezen en Fijianen, qua taal en gebruiken. Hij laat ons de Kauriboom zien die op het ‘Waitangi ground’ geveld is en waar men een ‘Waka’ oorlogskano van heeft gemaakt. De symbolen op de achterzijde van de kano zijn ingegraveerd en kun je herleiden tot de voorouders van de eigenaar van de kano. Je kan zelfs zien wat het ‘beroep’ van de eigenaar was en/of in ieder geval van zijn voorouders. Vroeger was het zo, net als in Nederland denk ik dan, dat kinderen hetzelfde beroep gingen uitoefenen als je ouders. Toevallig was deze kano van een Maori hoofdman geweest. Later wordt ons duidelijk hoe bijzonder deze Waka is.

Maori’s hebben de neiging hun verleden ergens op of in te graveren of dat nou je huid, tatoeëren (moko), je huis (marae) of in dit geval de kano (waka) is. De afbeeldingen vinden sommige mensen lelijk dit was ook de bedoeling van de Maori’s, zodra je een afbeelding maakt van iemand (ingraveren, fotograferen) steel je die persoon z’n ziel. De afbeeldingen worden ook vaak met een tong naar buiten (oraal) afgebeeld. Dit is omdat men wil dat het ‘verhaal/ verleden’ van de Maori’s doorverteld moet worden.

Het is erg warm en een ouder koppel uit Amerika valt af. Will vertelt verder en we hangen aan z’n lippen. We komen bij een huis wat ‘private property’ is. Will verteld over de grond waar we nu op lopen en zegt dat hier het verdrag is getekend. Op de plek staat een mast met drie vlaggen, de Maori vlag, de Nieuw-Zeelandse vlag en de … vlag. Will verteld over het huis en zegt dat zijn ouders daar nog lange tijd hebben gewoond, het was even onduidelijk wie daar nu woont maar Will stamt direct af van een van de eerste Polynesiërs die Nieuw Zeeland ontdekten en als eerste voet aan land zette waar wij nu stonden. De waka was dus van een van zijn voorouders, ja die was dus een Maori hoofdman. Een Australische vrouw maakt een opmerking dat hij ‘royalty’ is, ik ben het wel met haar eens. Will wimpelt het af en zegt blij te zijn dat hij het verhaal/ verleden van de Maori’s door kan geven. Overigens is het verdrag een paar keer herzien en niet zo lang geleden voorgoed goed ‘gekeurd’. Het verdrag van Waitangi schijnt ook het enige verdrag in de wereld te zijn die over vrede gaat, andere verdragen zouden vooral ter voorkoming van oorlog zijn.

Ik vind het heeft een super goed verhaal om maar eens in Yessim’s termen te spreken met een mooi hoogtepunt. We gaan verder naar de Marae waar nu minder of eigenlijk helemaal niet meer wordt gediscussieerd. Uit respect moeten de schoenen uit en mag er geen drinken mee naar binnen worden genomen. Wederom groet Will zijn voorouders en verteld over de Marae en de houten gegraveerde afbeeldingen. Ik wil hem vragen waar we de dvd kunnen krijgen maar dat doe ik maar niet. Het is zo jammer dat je de helft kwijt raakt omdat je zo overspoeld wordt met informatie. Mocht een van jullie naar Waitangi gaan, doe dan zeker deze tour, het is erg interessant en leerzaam.

Okay, we verlaten Will, bedanken hem voor de geweldige tour en gaan weg. Ik heb zin om te zwemmen, het weer is goed maar de plaats waar we staan en ik dus het water in moet, zwemmen best grote vissen. Ik krijg gekke visioenen en ben een beetje ‘chicken’, het duurt echter nog een hele tijd voordat ik besluit niet te gaan zwemmen. Lilian lacht zich rot en zegt tegen Irene dar ze mij voor het eerst meisjesachtig heeft gezien. Irene zei dat ze mij er allang in had geduwd….! Wha?!

Kee , ik heb het niet gedurfd en we gaan weer terug naar de camping want we hebben nog wat werk te verrichten. De stekker moet gemaakt worden of we moeten een nieuwe kopen. Er blijkt in de camper geen schroevendraaier te liggen en vragen het bij de receptie, die heeft er wel een allen is die zo doorgedraaid dat je niet bij de schroeven komt.

Lilian en Irene gaan op zoek naar een schroevendraaier, bij het tankstation hebben ze beet. Inmiddels heb ik met een zakmes de draden bijgewerkt en enkele schroevenlos gekregen, eea blijkt goed te werken. Het duurt even maar dan heb je wel wat. Met de nieuwe schroevendraaier lukt het ook het andere gedeelte los te schroeven en na een klein uurtje zit alles weer in elkaar en hoeven we waarschijnlijk niet een nieuwe stekker te kopen. Nog even een test in het elektriciteitskastje… en het werkt weer pffff.!