Dag 7 - Kerikeri naar Waihi Beach

We gaan weer op weg, het aantal km zegt niets over de tijd dat je er over doet hier in NZ. We willen graag naar een van de twee campings aan zee maar dat is ongeveer 300 km rijden. We zijn er nog niet uit en denken dat we in Orewa stranden ongeveer 200 km verder.

Eerst moeten we eerst de 10% a 12 % heuvel van de camping zien over te komen. De camper schakeld vrij snel dus ik moet maar een tikkeltje gas geven, tenminste ik denk dat het zo beter gaat… en warempel het lukt met een gangetje van 5 km/u , voetgangers halen ons in, komen we veilig boven aan. Gelijk weer even schakelen, ik moet links rijden, en off we go!

Onderweg komen we veel moois tegen, veel bossen met grote varens en de Wangarei waterval waar we even stoppen. Het blijkt later ongeveer 6 km vanaf de snelweg te zijn, best ver nog. Ik rij dus we gaan er naartoe; ))). Irene denkt dat het niets aan is maar komt daar snel van terug. De parkeerplaats bij de waterval is vol maar het monster moet ergens geparkeerd worden, we besluitengewoon langs de weg te parkeren daar staat toch niemand. De mensen die aan de overkant wonen, nemen even een kijkje van achter hun gordijntjes… “Tourists!”.

Voor we bij de waterval komen, lopen we langs een publieke toilet, deze is best mooi aan de buitenkant als er geen ‘male’ en ‘female’ op stond zou je denken dat het een speelhuisje oid was. De waterval blijkt geweldig je kan hem van boven, van de zijkant en van beneden aanschouwen. Naar beneden is altijd makkelijker maar straks weer naar boven… Beneden zien we een paar jongens, een aantal van hen renden mij zojuist als gekken voorbij toen ik naar beneden liep. Heel beleefd verontschuldigden ze zich toen ze mij voorbij gingen.

Lilian kan het niet aanzien als een van de jongens een wat vreemd uitziende topje van een bikini aan moeten doen en daar behoorlijk mee staat te stuntelen. Uiteindelijk met de hulp van Lilian zit de bikini als gegoten. Vier van de jongens springen in het water en moeten een waterballet uitvoeren. Het blijkt een ontgroeningritueel voor de Universiteit te zijn.

We rijden verder en stoppen in Wellsford. Daar zien we het inmiddels bekende groen en geel.. SUBWAY! We eten een heerlijk ‘broodje’, 1 foot long en rijden verder. In de camper wordt er flink gediscussieerd over waar we naartoe gaan. We besluiten door te rijden naar een van de strandcampings.

Bij Auckland gaan we de nieuwe tolweg over, het is $4,- je kan mobiel betalen én je heb 3 dagen de tijd! We gaan dus niet in de rij staan, deze tip hadden we op de heenweg ook al gekregen. De betere tip was om niet de tolweg te pakken maar de meer toeristische route met veel moois. De weg is inderdaad mooi, vooral ook gelijk dat is voor mij en de camper erg prettig rijden.

Na Pukekohe blijkt het nog minstens 100km te rijden dan zullen we dus rond 16.30 uur aankomen. Onderweg komen we borden tegen dat met een borrel op en rijden hetzelfde is als een vermoeide bestuurder. Ik voel me niet aangesproken!

Omstreeks 18.00uur komen we aan in Waihi Beach dus toch later dan we dachten. De camping blijkt errrugh druk. Bah niet onze stijl. We besluiten een nacht te blijven en als het toch heel leuk wordt nog een dag erbij. De plek waar we staan is … leuk. We hebben vanuit onze panorama raam wel uitzicht op de zee. Lilian en ik besluiten een duik te nemen. We lopen over een bruggetje waar grote zwarte aal blijkt te zitten…ieks. De familie gelooft me niet totdat ze een hele hoop op een kluitje zien. BAH, gaan we dan nog zwemmen…

Het blijkt erg te waaien op het strand en Yessim ziet het zand erg opstuiven en wil weer terug. Lilian heeft mega kippenvel en twijfelt of ze het water in gaat. Ik heb al besluiten … het is TE koud. Uiteindelijk blijkt Lilian de stoerste, ze kleed zich om en gaat het water in.. heftig! Ik begin nu te twijfelen, je zwemt wel in de South Pacific hé. Ik ga er dus ook maar in. Irene blijft met onze handboeken op het strand staan. Het is even doorbijten maar uiteindelijk is het water heerlijk. We blijven een klein half uurtje zwemmen. Ons voorbeeld wordt ineens gevolgd… tja als ze een zwarte vrouw het koude water zien ingaan, KAN het niet zo koud zijn. Na de duik gaan we ‘fish en chips’ eten. Ze hebben hier ook Kumara friet uitspraak: Kjumárá. De vis en de friet is deze keer echt goed gebakken en smaakt heerlijk. Terug naar de camping douchen en relaxen.

Ik loop over hetzelfde bruggetje en zie een heleboel alen over elkaar glijden… brrt. Dan zike ik iets op vier poten dat begint met een ‘r’ en eindigt op ‘at’. Iiiiiiiewwwww, we gaan echt de volgende dag weg.