Dag 29 – Gestrand in Balclutha

We zijn 29 dagen in Nieuw-Zeeland lang al hé?! We gaan wat meer aandacht aan de verhalen besteden want daar waren nogal wat klachten over…. We hebben niet elke dag geschreven, dus we gaan een beetje achterstevoren schrijven anders komen we er niet meer uit!

Vandaag gaan we proberen om Omaru te halen, het wordt de langste (rij)dag want we moeten maar liefst 400km rijden wat ongeveer gelijk is aan 6 uur als we ook nog moeten lunchen, vaste prik gaat het echt heel laat worden. We moeten 10 uur van de camping zijn en die tijd maken we meestal vol, net als vandaag. De camping is overigens erg mooi, ‘Mountain View’ heet het maar vanwege het slecht weer was er eigenlijk geen ‘mountain’ te bespeuren. Vandaag is weer iets helderder dan de afgelopen dagen en we stoppen dan nog even om toch een foto van de ‘mountain view’ te maken.

Door het centrum weer terug en ook nog even een foto van de Pokeku maken de grote blauwe vogel op het plein, voor Irene deze keer. Zoals menig lezer wellicht heeft ontdekt, hebben sommige onder ons een fascinatie voor een bepaald onderwerp ontwikkeld en deze veelvuldig probeert vast te leggen. De vogel voor Irene dus!

We gaan verder en kennen het grootste gedeelte van de weg al goed en sommige delen hebben we al drie keer gereden, met de auto en camper. Voor degene die ons echt volgen, we rijden vanaf Te Anou (Tie-a-noe) via Lumsden, Riverdale, Gore, Clinton, Balclutha, Milton, Dunedin, Palmerston naar Oamaru. We zitten gelijk op de B-snelweg, dat is een snelle, rechte weg waar we lekker door kunnnen rijden. We halen nu zelfs vrachtwagens in en auto’s, het gaat lekker. Ik, Yvette, bedenk net dat het lekker gaat en dat we gelukkig nog geen pech hebben gehad met de camper. Onderweg wordt eea goed vastgelegd, bordjes, kleine huisjes… totdat de auto vlak na een hoge heuvel raar begint te doen, hij schokt, ik zie een rood (is nooit goed!) lampje met ECD. Ik voel dat ik geen gas meer kan geven, gelukkig hebben de heuvel net gered en we rijden naar een bredere berm bijna aan het eind van de heuvel en staan stil. Ik probeer de motor weer te starten maar dat lukt niet. Da’s nie goe! De AA bellen of toch maar de verhuurder van de camper. We besluiten de laatste. Simone van ‘Adventure Campervans’ stelt een paar vragen over nummers op de camper en ik begrijp haar niet helemaal, “must be the accent” . Oke, we komen eruit en Kiwi’s blijken ineens niet meer zo heel aardig als ze meer moeite moeten doen, de eerste niet-zo-aardige-kiwi overigens. Ik stel vast dat het niet de diesel kan zijn omdat we nog hebben getankt vlak voor Te Anau. Na het nakijken van de administratie van Irene en Liny blijkt dat we voor het laatst in Invercargill hebben getankt. wel vol. Inmiddels na wat rekenwerk van ‘yours truly’ komen we er achter dat we 582,4 km hebben gereden zonder te tanken… Oeps, iemand is vergeten te tanken…. dus!

We bellen ‘Adventure’ het duurt ook erg lang (een uur) voordat er iemand komt, blijkt dat ze een uur geleden al hadden ge-smst. De mobiel blijkt in het dashboardkastje geen bereik en boven het kastje wel bereik te hebben. Er zijn inderdaad twee voice-mail berichten doorgekomen…nogmaals OEPS! Ze weten niet precies waar we zijn, tja makkelijk, wij ook niet. Volgens de foto’s zitten we 30 min van Clinton, Adventure berekent eea en denkt te weten waar we zijn. Uiteindelijk na bijna 2,5 uur komt er iemand van de garage met 20 liter diesel. Ingegoten, $92,- armer en weer verder gereden. We blijven leren van de ‘hick-ups’ tijdens onze reis! Overigens de lunch hebben we gewoon in de bus genuttigd, brood met boter want ook de boodschappen waren op en we bleken maar 4 km van Balclutha af te zijn. De lopers onder ons hadden best een leuke wandeling kunnen maken ;))).

Yessim was overigens erg rustig, samen met Irene en Liny een rollenspel aan het spelen, hij was een jonge vader en Irene en Liny, de kinderen. Af en toe horen we wat geschreeuw achter maar dan is hij boos op de kinderen… zegt dat nu iets over ons, naaaah! Overigens als Yessim ongeduldig (lees: lastig) wordt door het lange rit, maken we hem rustig met de ‘Dwergjes van Tuil’. We hebben maar liefst22! afleveringen én liedjes over ridders die hij heel hard meezingt, ‘Rooie Rinus’ is favoriet, op de mp3 speler gezet. Hij is uuuuren stil.

We hebben onderweg nog koffie gedronken bij een ‘Nusery’, een groot tuincentrum mét een cafe. Liny was gelijk naar een tomatenplant getrokken waar ze graag bij op de foto wilde staan. De juffrouw van het cafe was erg aardig en gaf ons haar overgebleven ‘shortbread’, (zoet hard broodje) met aardbeienjam en kokos, erg lekker!

Kee, uiteindelijk komen we om 18.30 uur aan op de camping. Het ontvangst was niet zo vriendelijk als dat we gewend waren en ik kreeg de indruk dat ze helemaal niet met mij wilde praten. Het kan het late tijdstip zijn geweest. De ‘hosts’ van de campings hier zijn vroeg op en gaan meestal laat naar bed, zeker als ze alles alleen moeten doen. Meestal zijn we veel vroeger op de camping en zijn de gastvrouwen toch wat aardiger. We krijgen overigens ook geen gratis krant en de mensen voor ons wel. Lilian bekijkt dan toch maar de weersverwachting in de krant die we niet kregen.

Nadat alles weer op z’n plek is camper, stekker ed. gaan we eten. ‘Fat Sally’ wordt ons aanbevolen. We lopen door de ‘Oamaru Public Gardens’ een prachtig parkje achter de camping. Na een tochtje van een kwartier blijkt Sally niet open op maandag! Op zoek naar iets anders te eten komen we bij Filadelfio’s, een Italiaans restaurant, Lilian herinnert zich dat die ook in de ‘Rough Guide’ staat, de muur is namelijk door klanten vol geschreven met van alles en nog wat. De tekst of eigenlijk spreuk; “Every day is a gift, that’s why they call it ‘present’”, bleef het meest hangen. Daarnaast staan er ook veel bedankjes op over het goede eten en vooral ook de hoeveelheid. Bij het bestellen worden wij daar nogmaals op gewezen. We hebben nagenoeg niet geluncht dus we hebben allemaal honger. De pizza’s zijn heel goed gevuld. Niet de drie plakjes salami op een 30cm doorsnee pizza maar een super pizza. Ik kroon Filadelfio’s de beste pizza die ik ooit gegeten heb. Behalve Irene, kan verder niemand zijn pizza op, nee zelfs ik niet. We krijgen een doos en mogen de rest meenemen, bij elkaar komen we toch nog tot 5 stukken, we besluiten die met de lunch morgen te verorberen.

De avond verloopt zoals normaal, ik zoek foto’s uit, Lilian, Irene en Liny gaan aan de wijn en Yessim slaapt. Morgen hebben we een rustig dagje, uitslapen en wassen, yeah…!