Dag 28 - Milford Sound

We gaan vandaag eindelijk naar de Sounds. De Milford en de Doubtful Sounds zijn net de fjorden in de Scandinavische landen misschien is er nog sneeuw op de toppen.

De wekker ging om 07.00 uur af. Yessim was nogal chagrijnig, luisterde voor geen meter en is buiten in de hoek van de camping gezet. Hij wilde niets eten, dus namen we alles maar mee incl. onze lunch voor de dag, je kan op de boot niets kopen en de trip duurt 7,5 uur inclusief busreis.

We stonden omstreeks 08.35 bij de ophaalplaats. Er was nogal wat onduidelijkheid over de precieze locatie waar men ons zou oppikken. Er stond namelijk een grote touringcar voor het hotel schuin tegenover de i-Site, deze bus bleek terug te gaan naar Queenstown met mensen die net terug kwamen van de Doubtful Sounds. Je kan namelijk ook een overnachting doen op de Doubtful Sounds omdat die verder weg liggen. Irene en Ik besluiten dat de volgende keer maar te doen als Yessim 18 is! De tijd tikt door en al gauw is het tegen 09.00 uur zonder een teken van een bus. We zien, naar later bleek twee Nederlandse meisjes maar verder niemand. Ik, Yvette, loop naar de i-Site om er achter te komen hoe het bedrijf heet waar we mee gaan varen. Achter de gesloten deur zie ik het foldertje van de trip. Ik kan niet lezen wat er op staat. Liny heeft een verrekijker bij zich en later realiseer ik dat ik die in de rugzak heb. Met verrekijker zie ik dat het Mitre Peak heet. Ik ga terug naar de anderen die rustig onder het afdakje zitten, ja het miezert weer. Bij de pick-up plaats voor bussen staat geen ‘Mitre Peak’ tussen. We zien een bus aankomen die de straat in rijd en stopt, deze blijkt ook al naar Queenstown te gaan. Ik ga twijfelen of ze alle Nederlanders naar deze plek hebben gestuurd, totdat ik een groene bus van Mitre Peak zie. De bus is niet zo groot maar zit aardig vol. Er zouden maar! 75 mensen op de boot meegaan. Nadat alle mensen zijn uitgestapt konden wij erin. De chauffeur komt naar ons toe, neemt het ticket in ontvangst en zegt dat ze, de mensen, een half uur pauzeren en dan vertrekken. Ik leg de man uit dat wij om 08.45 uur moesten verzamelen en de bus dan vertrok. Dat was 3 kwartier vroeger. Hij snapt het niet goed en zegt het op te zullen nemen met de mensen van de i-Site.

Kee, we gaan dan ook maar voor een kop koffie-to-go en stappen de volle bus in en gaan genieten, Lilian en ik besluiten het meisje van de i-Site later in elkaar te slaan, Irene wil vrede en genieten.

De rit met de bus duurt ongeveer 2 uur. De chauffeur, wij denken een Queenslander, vertel veel. Eigenlijk babbelt hij meer en denkt dat de mensen die in de bus zitten echt uit de klei zijn getrokken en dat het de eerste dag is in NZ. Een paar dingen in zijn gebabbel klopt dan ook niet oa dat de vroegere inwoners de ‘Maui-ories’ waren. Lilian las in haar boek dat het een mythe is die ze sinds 1912 proberen te doorbreken. Deze chauffeur benadrukt nog eens dat de eerste bewoners dus niet de Maori’s waren maar de Maui-ories. Veel in zijn verhaal blijkt net iets overdreven te zijn. We nemen zijn v erhaal dan ook met een korreltje zout. Voor degene die een paar woorden Maori willen kennen, spelt hij in zijn verhaal alle makkelijke Maori woorden voor, boot, sneeuw, familie, hallo, tot ziens enz.. We stoppen een paar keer onderweg, t regent dus niet bij alle stops, stoppen we. De ‘Mirror Lake’ is niet echt mirror door de regen daarnaast zijn onze vrienden de ‘eels’ hier ook, ik zie er gelukkig geen. Toch een paar foto’s gemaakt en op weg naar MILFORD.

Onderweg komen we een paar keer een spoor van de boom lawine tegen, die bestaan dus ook. Door een verschuiving kunnen er dus ook bomen naar beneden komen die andere bomen meeneemt naar beneden, heel indrukwekkend. We zien meer naar de Sounds toe ook watervallen, een paar grote maar ook veel kleintjes.

Bij de haven zien we onze boot al staan, ik vraag me af waar de rest van de 75 mensen zijn, de groep in de bus telt ongeveer 30 personen. Het is bijna 12.00 uur als we op de boot mogen. We gaan zitten aan een grote tafel, de ervaring op de Inter-islander was nog diep in ons geheugen gegrift. Er blijken niet meer mensen bij te komen en is er plek voor iedereen. Het weer wil nog steeds niet met ons meedoen maar het zicht valt ons allen erg mee.

Bij het uitvoeren van het haventje heb je al een mooi zicht. Ik ga samen met Irene, die gaat filmen, naar buiten, de rest gaat eten. De bergen om je heen is geweldig, ondanks het slechte weer. Op de boot vertelt de kapitein overal iets bij, we worden dus goed entertaint. We zien zeehonden van heel dichtbij, een aangemeerde kajak met twee personen en fantastische bergen en watervallen. Ik vind het nu al mooi, kun je nagaan als het goed weer is. Overigens is het fijne van dit weer dat je geen last heb van de zandvliegen, iemand zei ons als we daar naartoe gaan dat we insectenspul mee moesten nemen, “cause they’ll EAT you!”. Bij de haven zie je het ook overal te koop. Gelukkig wij hebben er ‘dankzij’ het weer dus geen last van. Deze bewuste tour schijnt iets verder te gaan dan alle andere tours die het stukje op zee niet mee pikken. Op het moment dat we een stukje de zee op gaan, zegt de kapitien al dat de zee nogal ‘rough’ is. ‘Rough’ hebben we meegemaakt en dat was dit nog niet, uiteindelijk besluit de kapitein niet verder de zee op te gaan. We hebben een filmpje van de golven die behoorlijk tekeer gaan, een soort gratis achtbaan, deze zullen we toevoegen. Hier kan je ook een stukje van de Milford zien. Lilian en ik zijn niet ziek geworden, ik ben bij het laten passeren van iemand op het achterdek er wel bijna in gedoken.

Na 2,5 uur zijn we weer terug op vaste grond. De bus staat al te wachten. Er blijkt een opstopping want er staat iets te eten en te drinken voor in de bus. Ik zie een paar jongeren raar bewegen met hun handen. Bij de ingang van de bus merk ik dat de zandvliegen, de bewoonde wereld hebben bereikt. Ook ik begin om mij heen te slaan, het zijn er wel 100… ahhh! Ik stap snel de bus in en ga zitten. De rest blijkt geen zandvlieg te hebben gezien…!

In de bus blijkt de chauffeur monddood, hij zegt niets meer, kennelijk heeft hij al zijn kruit verschoten. Halverwege de rit laat hij een filmpje, the Shadowmaker (of zoiets) zien van een plaatselijke piloot die in zijn helikopter over leuke plekjes heeft gevlogen en dat op film heeft vastgelegd. Onze kapitein was een van de filmers. De DVD is natuurlijk voor wénig te verkrijgen.

De bergen bij de camping zijn nog steeds niet zichtbaar en het begint weer te regenen. Liny zegt stellig we blijven hier niet, we gaan weg. Da’s zeker. Jammer, toch we hadden iets meer van het Zuiden verwacht, iets mooier weer en minder regen.