Dag 2 - Dagje Auckland

Na een lekker ontbijtje met fruit (in stroop...!) op pad. We gaan de stad in, Auckland here we come. Vanaf ons verblijf, 450 on Great South, niet alleen de naam van het motel maar ook het adres, zien we de citytower van Auckland. Daar waren we nog niet geweest. Het station is vlakbij dus lopen we een stukje. De oppasser van het motel, de eigenaars zijn op vakantie, zeiden al dat het voornamelijk industrie was in Otahuhu maar ook een beetje een achterbuurt. Het aantal Polynesiërs in de buurt valt op maar van een achterbuurt is niet echt sprake tenminste..., tis natuurlijk wat je gewend bent. Overigens wonen in Auckland 1, 3 milioen inwoners, de grootste groep bestaat uit Polynesiërs, zij zijn tevens de grootse groep Polynesiërs van de wereld die in deze miljoenen stad woont. Hoe dan ook  we zien onderweg wel degelijk de andere kant van NZ. Armoede! Het zijn een beetje Amerikaanse taferelen, een zwerver met een boodschappen kar vol blikjes. Yvette vraagt zich af waar hij die naartoe zal brengen, wie zit nu te wachten op al die blikjes?! Lilian denkt dat hij ze allemaal heeft opgedronken en ze netjes opruimt.... Een paar oudere jongeren zittende op het trottoir, muziek te luisteren.

Kee, eindelijk komen we aan bij het stationnetje, niet voordat Yessim zo enthousiast is en blijft rennen en ondanks waarschuwen maar liefs 3 keer valt. De laatste keer heel hard waardoor hij twee bloedende kniëen en dikke tranen overhoud. Ocherm!

De trein blijkt overigens een metro te zijn, jammer. We arriveren in New Market South en iedereen moet ineens naar de wc. Na de plaspauze kunnen we eindelijk naar de haven, er zouden nog boten kunnen liggen van de zeilrace van maandag, het was toen Auckland Anniversary day, maar liefs het hele weekend was er feest en maandag toen we aankwamen meer dan de helft van de winkels dicht. En ja hoor er liggen er een paar. Iemand heeft het over handtekeningen maarja om nou zomaar een man op een zeilboot aan te spreken en om zijn handtekening te vragen is ook zo wat! Hij zou de havenmeester kunnne zijnn en niets met de zelrace te maken hebben. We gaan dus verder even wat drinken.

In de bar ontmoeten we een Tjechisch meisje die ons in het Nederlands aanspreekt, ze zegt dat ze nederlands heeft geleerd van haar Nederlands ex-vriendje, ze kijkt wat zurig , zou dat iets met het vriendje te maken hebben... Het uitzicht over de haven is dus prachtig, mooi blauw water, witte boten en een lekker zonnetje die ven wegduikt. Dan op weg naar de Citytower.

We nomen geen namen maar iemand denkt dat we de tower in de tower moeten beklimmen. Er staat met grote letter dat we in het hotel moeten zijn... We lopen dus achter elkaar als in een treintje om de skytower om te ontdekken dat er echt geen ingang in de toren is te vinden... we gaan het hotel in. Binnen zijn de versieringen van het Chinees Nieuwjaar nog over gebleven of alvast opgehangen, we komen er niet uit. Voor de minitower wordt er een foto gemaakt en dan naar beneden. Eerst de shop door, filmpje kijken over het ontstaan van Auckland ook wel "Tamaki" gedoopt door de Maori's dan naar boven. Yvette wil jumpen...tuurlijk! In de lift lijkt het al niet goed te gaan er is een groot stuk in de vloer waar je naar beneden kan kijken. Ik blijf er ver vandaan en durf niet eens te kijken. Op de 'main level' zitten we al op ruim 200 meter. Ik met erg wennen en durf niet eens naar de rand van het gebouw, doch, ik hou mij stoer! yessim kent geen angst net als de rest van de familie. Irene en Yessim gaan zelfs op de glazen plaat staan, ik krijg al de kriebels als ik er naar kijken. We zien een melding die aangeeft dat na 4.. 2.. 1 min... 30 sec. iemand naar benedne gaat springen, voor fun. Het is een combinatie van base - en bunjee junping, ze zijn niet allemaal even blij met de ervaring.

De familie wil ineens nog hoger, oke voor NZ$ 28moet je natuurlijk wel naar de top. Even checken;" Als de lift van glas is, het betreft nl. een andere lift, ga ik niet naar 'de top'!" Het blijkt zelfs helemaal dicht en heeft niet eens een glazen plaat. Boven is het nog enger en smaller. Ik hoef niet zo lang te blijven. De familie ligt op de grond en kijkt naar de 'springers'... leuk joh!

Het duurt nog een goede 10 min. voordat we naar beneden gaan. Ik ben blij als we er zijn. Op naar wat te drinken.