Dag 13 - Wellington (en Yvette in Roturoa)

Vandaag konden we uitslapen, Yvette niet want die moest het vliegtuig halen. Voor ons een heerlijk rustig begin. Yessim kon weer eens in een badje, dat vond ‘ie fijn. Ireen en ik werden vannacht wakker van de jeuk op onze voeten. Rottige zandvliegjes, die steken, krijg je blaasjes en dan blijven die dagenlang jeuken. Smeren met Soov helpt even, maar beter is het om zolang te krabben tot ze pijn doen, dan voel je de jeuk niet meer. Vandaag zijn we met de bus naar Wellington gegaan. Mooie route langs de baai tot ik ineens de grote stad zag liggen. In de bus rugby publiek, verkleed als superman en als vrouwen, die nette rugbyliedjes zongen. Vandaag worden in Wellington Sevens gespeeld en de hele stad is vol met mensen in de meest vreemde uitdossingen. We hebben Romeinen gezien en heel veel mannen in heel erg strakke pakken, zodat je goed ziet wat ze te bieden hebben. Hoge gebouwen, maar wel sfeervol. We liepen al snel door het Frank Kitts park, waar het volgens Irene net Lent was, omdat er zoveel kinderen rondliepen. Heel relaxed sfeertje, muziek, spelende kinderen, blauwe baai en op de achtergrond hoge gebouwen. Ik zou hier wel willen wonen. Op straat leek het wel carnaval, of roze zaterdag. We zijn naar het Te Papa museum gegaan, een gratis museum waar je alles kunt zien over NZ. Van de kunstafdeling, met een mooi Maori schilderij, waar ze jammer genoeg geen kaart van hadden (en foto’s mocht ik niet maken) tot het ontdekken van NZ door de Maori en door de Europeanen. Veel over natuur, de vogels, vulkanen, aardbevingen. We hebben tot 3 uur rondgelopen en waren toen helemaal op de hoogte. De afgelopen weken hebben we al veel van de cultuur gezien, gehoord en gelezen, maar dit museum brengt alles mooi evenwichtig in beeld. Later nog door Wellington gelopen over een prachtige brug, gemaakt door een Maori kunstenaar. De winkels hier zijn luxe, zelfs een Esprit winkel kwam ik tegen. Het rugby publiek werd steeds meer aanwezig, steeds zatter en de sfeer werd minder. Na wat inkopen zijn we weer op de bus gestapt. Deze reed een iets andere route dan de heenreis, waardoor we een beetje zenuwachtig werden (´moeten we er hier uit, tante Lilian’), maar de buschauffeur zei dat het wel goed kwam. Op de camping nog heerlijk in de zon gezeten. Yvette belde nog om te vertellen dat alles goed was gegaan, we zien haar morgen weer in Wellington. Yessim slaapt, Liny en Irene zitten in de eetzaal te lezen. Wat is vakantie toch fijn…..