Dag 10 – ZOOORBINGGGGG

We verlaten het mooie stukje natuur, Lake Tiki… en trekken verder. Lilian en Irene zullen heel de tijd aan m’n hoofd of ik wel durf. Oke, ik ga liever niet in de 8-baan van de Efteling, noch het schip, eigelijk hoef ik ook niet perse om de citytower van Auckland te lopen en zeker niet te bungeejumpen maar ik ga wel ZORBEN!

Het Agrodome ligt niet echt op ons pad maar de familie wil mij graag zien Zorben en ik wil ook echt Zorben. De weg er naartoe is ff zoeken. We eindigen bij Agroventure en blijkt dat je daar niet kan Zorben wel jetskiën in een klein stukkie water, laag vliegen alsof je uit een vliegtuig springt en met een achterlijke snelheid een rondje maken tot je volgens mij doodziek eruit komt maar ik ben niet echt een maatstaf. Jammer we moeten verder. Ja, Lilian had toch gelijk, hier was het niet. Het was 3 tegen 1 en ze had zelfs al d’r ongelijk toegegeven, nu moesten wij buigen. Kee terug naar de weg en gewoon nog een stukje verder rijden. In de verte ziet Irene de grote ballen al. We parkeren het monster, eindelijk een fatsoenlijke plek en off weg go!

Ik moet eerst een heel formulier via de computer invullen, buiten m’n naam en leeftijd of ik ook iets mankeer, ik blijk het later verkeerd in te vullen. “Yvette, you have an medical condition” “Huh, no?!” “Okay, sweet!” Oeff kon ik toch bijna niet Zorben. We gaan met de 4-wheel drive. Lilian neemt het hele gebeuren op en zegt het op ‘youtube’ te zetten, ik ben niet bang, ze weet vast niet hoe dat moet en Irene is foto’s aan het maken. Ik voel me alsof ik op moet voor m’n eerste zwemdiploma. Wat zijn ze enthousiast!

Als ik heel de weg naar beneden kan blijven staan, kom ik op de erelijst te staan. Ik zie dat er veel ‘staff members’ op staan en een stuk of 3 ‘non-staff’ en de laatste in november 2007. Ik beloof mezelf m’n best te doen. Er wordt nog een paar liter water in de bal gegooid, ik moet een aanloop nemen en in de Zorb duiken, bij het tappen op de Zorb moet ik gaan lopen. Ik pak de zigzag route naar beneden, deze is veel leuker en langer. Ik probeer echte te blijven staan maar ik glijd na een paar meter uit en ben dan echt klets nat. Het lijkt alsof ik in een grote wasmachine zit maar ik heb echt dikke lol (om mezelf) en ben beneden nog aan het gieberen. In de bal maken ze nog een foto en uit de bal ook, ze zijn niet geweldig maarja voor $25 krijg je ze allemaal op een cd.

Liny heeft nog een verassing in petto, ze heeft een Zorb shirt gekocht en zegt:”Voor het rijden”. Ik voelde mij al een klein beetje schuldig dat ik én niet kook én weinig afwas en daarvoor wordt ik nog beloont ook, het moe nie gekker worre! Nee, het shirt is echt leuk en is een mooi aandenken aan een beetje lol met mezelf. Na wat droge kleren gaan we verder we moeten liefs tot Ohakune komen.

We rijden een klein uurtje en komen bij …., een vulkanische grond. Het is ook lunchtijd geweest, dus we gaan eerst lunchen en daarna lopen.

De weg naar beneden is best te doen, Yessim klaagt niet, hij wordt door onze eigen ‘guide’ Lilian, goed bezig gehouden. Hij mag de nummers gaan zoeken, het pad is aangegeven met cijfers, dat weer staat voor een wetenswaardigheidje. We zien de de grootste hot water pool in de wereld. Het water is donkergroen van kleur, zit vol met zuren en is 55 graden. Deze krater is ontstaan rond 1920 toen de vulkaan uitbarstte. Het water is eigenlijk gewoon regenwater maar vanwege allerlei gassen en zuren, heeft het daar niet veel meer van weg. Langs de route zien we vooral veel ‘gekke’ kleuren groen en oranje. De weg naar benden is ongeveer 1,5 uur lopen, de bus brengt je vervolgens weer naar boven. De eerste bushalte lopen we voorbij, de wandelaars onder ons willen zo’n zelfde stukje nog een keer lopen nl. naar de tweede bushalte. Ik ben niet zo’n loper en haak af. Uiteindelijk besluit de familie hetzelfde te doen. Als ze namelijk bij de tweede halte zijn aangekomen, komt de bus pas weer over ruim een uur. Na een half uur zijn we boven, de camper staat er nog en we gaan weer verder. Hakone redden we niet meer dus Taupo, here we come!

Bij het inchecken blijkt dat wij nog bij hun in de computer staan, iekssss we staan geregistreerd, leuk hé! We hebben een leuk plekje voor het springkussen, naast de speeltuin en schuin tegenover het warme zwembad...!

Lilian gaat verder.

Op de camping werd het langzaamaan steeds voller alle nieuwe campers kwamen rondom ons staan. Wij begonnen met zitten, chips eten (iets met lamb smaak voor Yvette, voor Yessim de chips die hij lust en Irene en ik aan de salt & vinegar) en een heftige discussie over wel of niet de Tongariro crossing lopen. Vanaf de camping kunnen we een busje nemen om half 6, die twee uur later bij het begin van de wandeling zou stoppen en ons tussen drie en vijf weer aan de andere kant zou ophalen. In de beschrijving staat dat de wandeling zo’n 8 uur duurt, maar we beginnen ernstig te twijfelen als we lezen dat het 18,5 km en 750 meter stijgen is. Yvette pushed, maar Irene heeft niet echt bergervaring en zij en ik beginnen het idee om zo’n tocht te ondernemen zonder inwandelen steeds minder aantrekkelijk te vinden. Eerst maar naar het zwembad dus. Dat blijkt een heerlijk warm kikkerbadje te hebben waar Yessim en ik een uur lang spelen en kletsen met een NZ mevrouw. Ze vertelt dat haar zoon een NL-Maori (??) is en is vast heel benieuwd naar ‘mijn zoon’ maar durft dit niet te vragen. Kinderen moeten hier vanaf hun 6^e jaar naar school, maar de gewoonte is om ze met 5 jaar al te sturen. We eten iets met couscous en meelworsten. ’s Avonds moet Yvette bij ons zitten om plannen te maken. Dit gaat niet gemakkelijk met een mini zaklamp en een hoofdlamp, een grote kaart, de Lonely Planet en vier mensen die allemaal heel goed weten wat het beste plan is. In ieder geval gaan Irene en ik de wandeling niet doen, wel jammer, maar er komen nog meer bergen. Wel gaan we morgen door het gebied met de drie vulkanen rijden, naar Mordor uit ‘the Lord of the Rings’!